Hoewel het geld niet zo rijkelijk stroomde als de regen, die winter, werkten mijn vader en moeder toch met plezier om wat geld bij te verdienen om mijn broer en mij een bijzonder kerstcadeau te geven. Ze beknibbelden maandenlang op alles wat ze maar bedenken konden, en ze gaven waarschijnlijk meer geld uit dan ze konden missen aan een Marx Electrische Trein.
Een neef van ons was gestationeerd in een kazerne vlakbij onze woonplaats, en de dag voor Kerst kwam hij ons vereren met een bezoekje. Toen hij de kofferbak van zijn auto opende, tilde hij er een grote doos uit. Mijn broer en ik konden amper wachten om te zien wat het was. Op kerstochtend was dat dan ook het eerste cadeau dat we uitpakten. Je kon ons bijna van het plafond schrapen toen we de luxueuze elektrische trein uitgepakt hadden. Wow! Wat een gave trein!
Toen openden we het cadeau van onze ouders---nog een trein. Eh… en lang niet zo extravagant als die we van onze neef hadden gekregen. Je kan wel raden met welke trein we het meest speelden.
Pap en mam hadden er natuurlijk wel verdriet van. Voor een ongetrouwde Luchtmacht Officier was het kopen van zo'n duur cadeau maar een kleine moeite in vergelijking met het offer dat zij voor hun cadeau hadden gebracht. Maar al wat we zagen was de glamour van zo'n chique glanzende trein. Die van pap en mam zagen we eigenlijk alleen maar als een leuke accessoire.
Onze hemelse Vader brengt ook vaak een teleurstellende Kerst door. Te midden van de glinsterende kerstversieringen, en flitsende lampjes, het gehaast van het inkopen doen, het inpakken--- bomen, cadeautjes, feestjes, dineetjes…..wie maakt zich nog druk om Zijn geschenk? Of is dat ook alleen een leuke accessoire wanneer we de kerstnachtmis of de eredienst op kerstochtend bezoeken?
Wat krijgt er meer aandacht: het geschenk van Leven, van onze Vader in Jezus Christus, of de glanzende pakjes onder de boom?
Dank U, Vader, voor Jezus. Dank U voor het overvloedige leven waarvan wij, Zijn discipelen mogen genieten. Dank U wel voor uw meest kostbare geschenk: Uw eigen leven……. Dank U!